Κουτελάκης: Το post που ήθελε αποθέωση, αλλά άνοιξε συζήτηση για το «πρασίνισμα» του Άλσους
Η αναρτημένη εικόνα της αναβάθμισης βρίσκει θετικά σχόλια, όμως κάτω από την επιφάνεια καταγράφεται έντονος προβληματισμός για τον τρόπο που αλλάζει το Άλσος της Νέας Σμύρνης
Ο Γιώργος Κουτελάκης ανέβασε μια ανάρτηση που στόχευε ξεκάθαρα να προβάλει το έργο της δημοτικής αρχής στο Άλσος της Νέας Σμύρνης: νέο γκαζόν, ανανεωμένο σύστημα ποτίσματος, νέοι διάδρομοι και καινούριες παιδικές χαρές. Η εικόνα που επιχείρησε να περάσει ήταν αυτή μιας ολοκληρωμένης και επιτυχημένης αναβάθμισης, με φόντο έναν χώρο πιο πράσινο, πιο περιποιημένο και πιο λειτουργικό.
Ωστόσο, η αντίδραση των πολιτών δεν κινήθηκε σε ένα ενιαίο, θριαμβευτικό κλίμα. Ναι μεν υπήρξαν πολλά συγχαρητήρια και θετικά σχόλια, όμως παράλληλα αναδείχθηκε ένας πυρήνας έντονης αμφισβήτησης για το κατά πόσο το νέο μοντέλο διαχείρισης του Άλσους είναι συμβατό με τον χαρακτήρα του χώρου.
Η εικόνα της αποδοχής δεν είναι απόλυτη
Στο πλευρό του δημάρχου υπήρξαν και σαφείς υποστηρικτές. Ο Χαράλαμπος Σακαλίδης έγραψε ότι «η πόλη σιγά σιγά αλλάζει πρόσωπο» και κάλεσε τον κόσμο να πάει μπροστά με τον Γιώργο Κουτελάκη. Ο Andreas Athanasopoulos μίλησε για «όμορφη αλλαγή» και για ουσιαστική αναβάθμιση του άλσους.
Ακόμη και σε θετικά σχόλια, όμως, υπάρχει συχνά ένα δεύτερο μήνυμα: να ασχοληθεί ο δήμος και με τα πεζοδρόμια, τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ή άλλες εκκρεμότητες της καθημερινότητας. Δηλαδή, ναι μεν αναγνωρίζεται το έργο, αλλά δεν εκλαμβάνεται ως απάντηση σε όλα τα προβλήματα της πόλης.
Η πιο σκληρή κριτική
Η πιο αιχμηρή πλευρά των αντιδράσεων εστιάζει στο γκαζόν και στη λογική της παρέμβασης. Ο Charis Mastoras γράφει ότι «το έργο με το γκαζόν το έχουμε ξαναδεί» και εκφράζει φόβο ότι το αποτέλεσμα δεν θα αντέξει στον χρόνο, θέτοντας και το ζήτημα της σύγκρισης με άλλες επιλογές φύτευσης.
Σε πιο σαρκαστικό τόνο, ο Sergio Margiolian γράφει πως το Άλσος έγινε «μια under construction δεύτερη Πλατεία», αφήνοντας αιχμές ότι ο χώρος χάνει τον χαρακτήρα του και αποκτά πιο αστική, σχεδόν εμπορική ταυτότητα. Η τοποθέτηση αυτή, πέρα από τη δόση ειρωνείας, συμπυκνώνει μια βασική ανησυχία: ότι η ανάπλαση δεν γίνεται με γνώμονα τη φυσιογνωμία του Άλσους, αλλά με μια λογική εξωραϊσμού που θυμίζει περισσότερο πλατεία ή οργανωμένο χώρο αναψυχής.
Η Eleni Kalaitzoglou πηγαίνει πιο μακριά, μιλώντας για κομμένα δέντρα, για μετατροπή του άλσους σε «γήπεδο με γκαζόν» και για υπερβολική έμφαση σε υπαίθριο γυμναστήριο και καφετέρια. Στο ίδιο πνεύμα, η Eleni Moraki λέει πως γκαζόν με λίγα δέντρα δεν συνιστά άλσος αλλά περισσότερο πάρκο ή πλατεία.
Ο Antonis Loumiotis θέτει και μια πιο πολιτική διάσταση: ότι τα έργα αυτά είναι δευτερεύοντα μπροστά στο μεγάλο πρόβλημα του parking, το οποίο είχε παρουσιαστεί ως κεντρική προεκλογική δέσμευση.
Το βάρος της «υποχώρησης» των δέντρων
Ορισμένα σχόλια δεν περιορίζονται σε γενική δυσαρέσκεια, αλλά μιλούν με μεγαλύτερη ένταση για το πράσινο του χώρου. Η Loukia Parasidou προειδοποιεί ότι το γκαζόν απαιτεί πολύ νερό και ότι σε λίγο μπορεί να μην υπάρχει, ενώ τα λίγα δέντρα που έχουν απομείνει ίσως υποστούν ζημιά από την υπερβολική άρδευση.
Αντίστοιχα, ο Stauros Georgakopoulos μιλά για «αποψίλωση των δέντρων» με τρόπο που δείχνει πως η συζήτηση έχει ήδη περάσει από το επίπεδο της εικόνας στο επίπεδο της ουσίας. Ο Vasilis Ioannidis λέει ότι το γκαζόν «δεν θα μείνει για πολύ καιρό», αφήνοντας να εννοηθεί ότι η παρέμβαση μπορεί να είναι περισσότερο επικοινωνιακή παρά μακροπρόθεσμα βιώσιμη
Το πολιτικό αποτύπωμα
Η ανάρτηση του Κουτελάκη πέτυχε να δημιουργήσει θόρυβο και να εμφανίσει έργο. Δεν πέτυχε, όμως, να κλείσει τη συζήτηση. Αντί για μια καθαρή εικόνα συναίνεσης, έβγαλε στην επιφάνεια ένα μοιρασμένο κλίμα: αρκετοί χειροκροτούν, αλλά πολλοί περισσότεροι αμφισβητούν τη φιλοσοφία του εγχειρήματος.
Αυτό είναι ίσως και το πιο ενδιαφέρον πολιτικά στοιχείο. Ο δήμαρχος δείχνει ότι προχωρά με το δικό του σχέδιο για τη Νέα Σμύρνη, όμως το κοινό δεν το προσλαμβάνει όλοι το ίδιο. Το Άλσος άλλαξε όψη, αλλά η δημόσια κρίση για το τι σημαίνει αυτή η αλλαγή μόλις ξεκίνησε.















Σχόλια