Δημοτικά

Η περίπλοκη οδύσσεια του Ε’ ΚΑΠΗ Νέας Σμύρνης στην οδό Ελλησπόντου 65 αποτελεί έναν βιωματικό μικρόκοσμο των αναστολών, των νομικών λαβυρίνθων και των αναδιανομών των προτεραιοτήτων στην τοπική διοίκηση. Το Κέντρο Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων, που εξυπηρετεί εκατοντάδες ευάλωτους ηλικιωμένους, έζησε τα τελευταία έντεκα χρόνια σε κατάσταση μόνιμης «προσωρινότητας»: από το συμβόλαιο μίσθωσης του 2015, μέσα από πολλαπλές παρατάσεις, μέχρι την τελική κατάκτηση νέου χώρου τον Νοέμβριο του 2025 και την παραμονή σε καθεστώς παράνομης χρήσης ακόμη και τον Ιανουάριο του 2026, με μόλις 750 ευρώ μηνιαία αποζημίωση.

Από παρατάσεις σε έξωση

Η αρχή γίνεται στο συμφωνητικό του 2015, με διάρκεια 5 ετών και μίσθωμα μόλις 750 ευρώ, με τον Δήμο να προσθέτει επανηλειμμένες παρατάσεις μέχρι το 2025, χωρίς να τροποποιηθούν νομικά τα συμβόλαια. Οι ιδιοκτήτριες του ακινήτου αρνήθηκαν την ανανέωση, επικαλούμενες ιδιοχρησία, και τελικά κατέφυγαν σε δικαστικά ασφαλιστικά μέτρα, πετυχαίνοντας απόφαση έξωσης. Η δικαστική πίεση συνάντησε έναν Δήμο που συνέχιζε τις πληρωμές χρήσης, αλλά χωρίς να διασφαλίζει πραγματικά τη συνέχεια της υπηρεσίας.

Παράλληλα, οι διαδικασίες αναζήτησης νέας έδρας προσέκρουσαν σε πολλαπλές άγονες δημοπρασίες (2024–2025) και ένα συστημικό «κατάστημα τελειώνει με λίγα». Τελικά, στις 4 Νοεμβρίου 2025, η Δημοτική Επιτροπή κατακύρωσε την πρόταση της εταιρείας «ΑΦΟΙ ΠΑΛΗΑΔΑΜΟΥ Ε.Π.Ε.» με νέο μίσθωμα 1.400 ευρώ τον μήνα, σε χώρο πιθανότατα στην περιοχή Ελλησπόντου–Αγχιαλού, ο οποίος χρειάζεται ανακαίνιση και προγραμματίζεται να λειτουργήσει την άνοιξη του 2026.

Αναδιανομή προτεραιοτήτων

Η ιστορία του Ε’ ΚΑΠΗ συγκρούεται με ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο για το Δημαρχείο της Νέας Σμύρνης, που στεγάζεται σε χώρους της Μίνεττα Ασφαλιστικής στη Λεωφ. Συγγρού 193–195 και Πλ. Χρυστόφορου Σμύρνης 2, με μίσθωση περίπου 25.000–27.000 ευρώ τον μήνα. Το Δημαρχείο δεν έχει απολύτως «προβλήματα» παρατάσεων: η μίσθωση παρατείνεται μέχρι το 2028, οι πληρωμές ρέουν ομαλά, και οι δημοπρασίες στέφθηκαν από επιτυχία από το 2019 και μετά.

Αντίθετα, το ΚΑΠΗ, που αποτελεί πρωταρχική κοινωνική υπηρεσία, έχει προσεγγίστει το επίπεδο ενός «περιθωριακού» κόστους: 750 ευρώ μηνιαία αποζημίωση, σκληρές δικαστικές πιέσεις και άγονες διαδικασίες, ενώ η τελική λύση κινείται τετραπλάσια περισσότερο από το αρχικό μίσθωμα μόνο για να διασφαλιστεί η συνέχεια της λειτουργίας. Η ερώτηση που επιβάλλεται είναι η εξής: γιατί οι δημοτικές δομές που εξυπηρετούν ηλικιωμένους θεωρούνται περιθωριακό κόστος, ενώ τα γραφεία της δημοτικής διοίκησης λειτουργούν σε πλαίσιο σχεδόν «ασφαλισμένων» προσταγμάτων;

Ο ρόλος της επιλεκτικής επικοινωνίας

Η θέση του Αντιδημάρχου Διεύθυνσης Παιδικών Χαρών, Αναπηρικής Πολιτικής και Δημοτικής Συγκοινωνίας, Δημήτρη Φερεντίνου, εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο ως περίπτωση επιλεκτικής αναπαραγωγής πληροφορίας. Ως "επίσημος" εκπρόσωπος της δημοτικής αρχής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Φερεντίνος επιλέγει να μεταδώσει αποκλειστικά την επίσημη γραμμή για την έξωση του ΚΑΠΗ, με έμφαση στην ιδιοχρησία των ιδιοκτητών, ενώ παραβλέπει την παράνομη χρήση για χρόνια, τις άγονες δημοπρασίες και την ασύμμετρη σύγκριση με το υπερκόστος ενοικίου του Δημαρχείου.​

Η ένταση του ζήλου του να υπηρετήσει την επίσημη λογική της εξουσίας, αντί για μια κριτική ανάλυση των προτεραιοτήτων, τον καθιστά ιδανικό «μέσο» μετάδοσης – αλλά και απόκρυψης – πληροφορίας. Σε μια περίοδο όπου η διαχείριση της πόλης απαιτεί ξεκάθαρη ιεραρχία ανάμεσα σε γραφεία και σε υπηρεσίες που προστατεύουν τους πιο ευάλωτους, η περίπτωση του Ε’ ΚΑΠΗ και η συμπεριφορά της επίσημης επικοινωνίας που την περιβάλλει, αναδεικνύουν την ανάγκη για πιο αλήθεια – και λιγότερη φωτογραφικότητα – στην πρακτική της δημοτικής διοίκησης