Δημοτικά

Το ατύχημα που δεν ήταν «κακιά στιγμή»

Στις 3 Ιανουαρίου 2025, μια μητέρα και η 13χρονη κόρη της περπατούν έξω από το Άλσος Νέας Σμύρνης, την ώρα που εκτελούνται εργασίες ανάπλασης για λογαριασμό του Δήμου. Όχημα του εργολάβου προσκρούει στη συρόμενη σιδερένια πόρτα του άλσους, η οποία πέφτει και συνθλίβει μητέρα και παιδί στο πεζοδρόμιο. Η μητέρα τραυματίζεται σοβαρά και μεταφέρεται στο νοσοκομείο, ενώ το παιδί – ευτυχώς – φέρει μόνο ελαφρές σωματικές κακώσεις, αλλά υφίσταται ισχυρό ψυχολογικό σοκ.

Η ίδια περιγράφει πως άκουσε έναν εκκωφαντικό θόρυβο και ένιωσε το «αδιανόητο βάρος» της σιδερένιας πόρτας να τις συνθλίβει, με τον μεγαλύτερο φόβο της να είναι αν ζει το παιδί που είχε παγιδευτεί μαζί της κάτω από τα σίδερα. Όπως τονίζει, αυτό που συνέβη δεν ήταν μια «κακιά στιγμή», αλλά αποτέλεσμα «εγκληματικής αδιαφορίας» σε έναν δημόσιο χώρο που είχε αφεθεί ουσιαστικά απροστάτευτος.

Ο εφιάλτης μετά το ατύχημα

Οι τραυματισμοί της 47χρονης είναι βαριοί και πολυσύνθετοι: πολλαπλά κατάγματα πλευρών, κάταγμα οφθαλμικού κόγχου με κίνδυνο για την όραση και παρεκτοπισμένο κάταγμα δεξιού ιγμορείου που απαιτεί χειρουργείο. Ακολουθούν πολυήμερες νοσηλείες, εξαιρετικά επώδυνες χειρουργικές επεμβάσεις στο πρόσωπο και πολύμηνη αποχή από την εργασία της. Η κόρη της φέρει εκδορές σε πρόσωπο, κεφάλι και πλάτη, όμως η καθημερινότητά της αναστατώνεται από το ψυχικό τραύμα και τον διαρκή φόβο.

Η οικογένεια βυθίζεται σε έναν οικονομικό και ψυχολογικό Γολγοθά: νοσήλια, ιατρικές αμοιβές, φάρμακα, μετακινήσεις, χαμένοι μισθοί, αλλά κυρίως το βάρος να ξυπνάς κάθε μέρα με την εικόνα μιας σιδερένιας πόρτας που σε πλακώνει. Η μητέρα περιγράφει το «εξοντωτικό» κόστος αυτού του συμβάντος, σημειώνοντας ότι το παιδί της κουβαλά ένα «βαρύτατο ψυχικό τραύμα» που μέχρι σήμερα έχει γονατίσει την οικογένεια.

Όταν το θύμα πρέπει να γίνει και… ερευνητής

Ένα χρόνο μετά, στις 30 Δεκεμβρίου 2025, η μητέρα καταθέτει αγωγή κατά του οδηγού του φορτηγού, της ασφαλιστικής εταιρείας και του Δήμου Νέας Σμύρνης. Διεκδικεί 29.295,91€ για νοσήλια, ιατρικές δαπάνες, φάρμακα, έξοδα μετακίνησης, απώλεια εισοδήματος, αλλά και αποζημίωση για την ψυχική οδύνη της ίδιας και του παιδιού της. Πίσω από αυτό το νούμερο κρύβονται δεκάδες γνωματεύσεις, φάκελοι, εξιτήρια, παραπεμπτικά και αποδείξεις – χαρτιά που απαιτείται να μαζέψει ένας πολίτης για να αποδείξει… ότι τον συνέθλιψε μια δημοτική πόρτα.

Ο δικηγόρος της, Γεώργιος Κουτσονάσιος, μιλά για «μνημείο εγκληματικής αμέλειας και θεσμικής ανευθυνότητας» και τονίζει ότι η αγωγή στρέφεται εις ολόκληρον κατά του οδηγού, της ασφαλιστικής και «πρωτίστως» κατά του Δήμου Νέας Σμύρνης. Η υπόθεση έχει προσδιοριστεί να συζητηθεί στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών στις 26 Οκτωβρίου 2026, σχεδόν δύο χρόνια μετά το ατύχημα, αποτυπώνοντας πόσο χρονοβόρα είναι η διαδρομή από την πόρτα του άλσους μέχρι την πόρτα της δικαστικής αίθουσας.

Ο Δήμος «ήταν κοντά τους», αλλά η ευθύνη… κάπου αλλού

Ο τότε αντιδήμαρχος πρασίνου και νυν δημοτικός σύμβουλος νεολαίας, Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος, επιμένει ότι ο Δήμος δεν εκτέλεσε πλημμελώς τις αρμοδιότητές του και ότι η πόρτα δεν ήταν κακοσυντηρημένη. Υποστηρίζει ότι «έπεσε επάνω ένα φορτηγό» στο τοιχίο της πόρτας και «την πήρε παραμάζωμα», αποδίδοντας ουσιαστικά το περιστατικό στην κίνηση του οχήματος του εργολάβου. Την ίδια ώρα αναγνωρίζει ότι οι παθούσες έχουν κάθε δικαίωμα να προσφύγουν στη δικαιοσύνη και δηλώνει ότι ο Δήμος ήταν «από την πρώτη στιγμή κοντά τους».

Μόνο που για μια μάνα που βγήκε μια βόλτα με το παιδί της και βρέθηκε στο χειρουργείο, το να είναι ο Δήμος «κοντά» δεν αρκεί, όταν την ίδια στιγμή ο θεσμός αποποιείται ουσιαστικά την ευθύνη για την ασφάλεια του δημόσιου χώρου. Η εικόνα είναι γνώριμη: όταν χρειάζεται να εγκριθούν έργα, οι υπηρεσίες κινούνται γρήγορα· όταν πρέπει να αποδοθούν ευθύνες για ένα ατύχημα σε χώρο ευθύνης του Δήμου, ξαφνικά ενεργοποιείται η κλασική γραμμή άμυνας – «ας αποφασίσει η Δικαιοσύνη».

Ο Γολγοθάς του πολίτη απέναντι στον Δήμο

Η υπόθεση στο Άλσος της Νέας Σμύρνης είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο δύσκολο είναι για έναν πολίτη να βρει το δίκιο του όταν απέναντί του στέκεται ένας ολόκληρος δημοτικός μηχανισμός. Για να διεκδικήσει την αυτονόητη προστασία της ζωής και της υγείας της, η μητέρα πρέπει να γίνει ταυτόχρονα τραυματίας, φροντιστής, λογιστής, συγκεντρωτής εγγράφων και μάρτυρας στην ίδια της την υπόθεση. Η Δικαιοσύνη μπορεί να δικαιώσει την οικογένεια, όμως κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να γυρίσει πίσω τον χρόνο, ούτε να διαγράψει τον φόβο ενός παιδιού που έμαθε πως μια βόλτα στο άλσος μπορεί να καταλήξει στην εντατική.

Η ίδια δηλώνει ότι «δεν θα ανεχτεί καμία νομική υπεκφυγή ή παρασκηνιακή μετατόπιση ευθυνών» και ζητά «πλήρη και απόλυτη δικαίωση». Πίσω από αυτά τα λόγια, όμως, κρύβεται το πιο σκληρό ερώτημα για την τοπική αυτοδιοίκηση: πόσες ακόμα πόρτες πρέπει να πέσουν και πόσοι ακόμα πολίτες να λιώσουν κάτω από το βάρος της αδιαφορίας, μέχρι ένας Δήμος να παραδεχτεί ότι η ευθύνη για την ασφάλεια των δημόσιων χώρων είναι δική του και όχι κάτι που απλώς «θα κρίνει το δικαστήριο»;

Πηγή από: https://www.in.gr/2026/02/20/greece/oxima-ergolavou-prokalese-atyxima-sto-alsos-tis-neas-smyrnis-traymatistikan-mia-mitera-kai-paidi-tis/